در این نشست، مهندس حمیده بیدل، عضو هیئت علمی گروه مهندسی بهداشت حرفه‌ای دانشگاه علوم پزشکی گناباد و مدیر مرکز رشد فناوری سلامت دانشگاه، به تشریح اهداف، یافته‌ها و کاربردهای طرح تحقیقاتی خود پرداخت. این پژوهش با هدف طراحی یک مدل بهینه و ارگونومیک برای ایستگاه‌های کاری مونتاژ و با استفاده از رویکرد طراحی مدولار انجام شده است.
مهندس بیدل با اشاره به یکی از چالش‌های محیط‌های صنعتی و فعالیت‌های مونتاژی اظهار کرد: ایستگاه‌های کاری معمولاً برای یک فرد یا محدوده مشخص طراحی می‌شوند و ممکن است قابلیت تطبیق مناسبی با تفاوت‌های قد، ابعاد بدنی، نوع فعالیت و نیازهای کاربران مختلف نداشته باشند. این شرایط می‌تواند کارکنان را در معرض وضعیت‌های بدنی نامناسب، دسترسی نامناسب به ابزار، خستگی و ناراحتی‌های اسکلتی‌عضلانی قرار دهد و در نهایت بر کارایی آنان تأثیر بگذارد.
وی افزود: در این طرح تلاش شد به جای یک ساختار ثابت، ایستگاه کاری به صورت مدولار، قابل تنظیم و قابل تطبیق با کاربر و نوع فعالیت طراحی شود. در این پژوهش، نیازهای کاربران و مشکلات ایستگاه‌های کاری موجود شناسایی و سپس با در نظر گرفتن اصول ارگونومی، استانداردهای طراحی و ابعاد آنتروپومتریک جامعه ایرانی، مدل پیشنهادی طراحی شد.
مجری طرح با اشاره به کاربردهای این پژوهش برای کارکنان صنایع گفت: اگر ایستگاه کاری با قد، ابعاد بدنی و نوع فعالیت فرد تطابق نداشته باشد، کارگر ناچار است بدن خود را با ایستگاه تطبیق دهد؛ در حالی که در طراحی پیشنهادی تلاش شده است این رابطه معکوس شود و میز و تجهیزات متناسب با فرد تنظیم شوند.
همچنین طراحی مدولار این امکان را فراهم می‌کند که به جای تعویض کامل تجهیزات، برخی اجزا تغییر کرده یا اضافه و کم شوند؛ رویکردی که می‌تواند علاوه بر کمک به سلامت کارکنان، به کاهش هزینه بازطراحی، استفاده بهتر از فضای کار و افزایش طول عمر و انعطاف‌پذیری تجهیزات کمک کند. بر اساس نتایج طرح، این رویکرد ظرفیت آن را دارد که به کاهش ریسک‌های ارگونومیکی، کاهش خطای انسانی، بهبود نظم محیط کار و افزایش بهره‌وری کمک کند.
مجری طرح با بیان اینکه مدل پیشنهادی تاکنون وارد بهره‌برداری گسترده صنعتی یا تجاری نشده است، ساخت نمونه اولیه و ارزیابی آن در محیط واقعی کار را از گام‌های بعدی این پژوهش عنوان کرد.
